බදුලූ මිටියාවතේ ගම්මානයක සොම්නස හා දොම්නස

බදුලූ මිටියාවතේ ගම්මානයක සොම්නස හා දොම්නස සොයා යාම

Monday, May 25, 2020

SPA අස්සේ ‌මොනාද ‌වෙන්නේ .........


දැන් කවුරුත් බ්ලොග් ලියන්නෑ.
ඒ්කත් අර පාරවල් අයිනේ තාප්ප වල බාගෙට ඇන්ද චිත්‍ර වගේ. මම ගමේ ගිහිං මාලු ඇල්ලුවා‍‍. ඒක පාරක් බිලිපිත්තේ තඩි කක්කුට්ටෙක් ඇමිණුනා. ඊගාව පාර මාලුවෙක් ඇමිණුනා‍. කොක්කෙන් බේරගෙන ගොඩට දැම්ම මාලුවා පණගැහෙන්න ගත්තා. ඔව් අපේ බ්ලොග් පණගැහෙනවා වගේ.මට දුක හිතිලා මං ආය ඌව දියට අතඇරලා දැම්මා. ඌ අමාරුවෙන් තමන්ගේ කල්ලියට ඒකතු වුණා. මම ආය මාලු අල්ලන් නෑ. වරෙල්ලා ඉස්සර වගේ බ්ලොග් ලියමු‍. මේක මගේ බ්ලොග් පිටුවේ අදහස ඒක්ක නොගැටුනත් මම ලියනවා. මක්ක හරි ලියන්න ඒපැයි..

වේයන්ගොඩින් කුඹල්ඔලුව පාරේ යද්දි මීටර් 500ක් විතර දුරින් ඒකක් තියෙනවා.පස්යාල හංදියේ ඒකක් තියෙනවා.පස්යාලෙන් අත්තනගල්ල පාරේ ඒකක් තියෙනවා. නිට්ටඹුව ටවුමේ ‌දෙකක් තියෙනවා. නිට්ටඹුවේ ඉඳන් වතුපිටිවෙලට යද්දි දෙකක් තියෙනවා. ගම්පහ නගර සීමාවේ නෑ. ඒ්ත් ජාඇල පාරේ ඒ්කලට යනකම් දෙකක් තියෙනවා‍. කොටුගොඩ කාගිල්ස් උඩ තට්ටුවේ ඒකක් තියෙනවා.ඒ්කල හංදියෙන් ජාඇල පැත්තට යද්දි උඩ තට්ටුවක ඒකක් තියෙනවා. ඒ්කල ඔරෙක්ස් සිටි ඒකේ ඒකක් තියෙනවා‍. ඒතනින් ජා ඇල පැත්තට මීගමු පාරේ මීගමු බීච් රෝඩ් ඒකේ ඉහේ කෙස් ගානට.

ඒතනින් ගියාම මල්කඩුවාවේ ඒකක් තියෙනවා. කුරුණෑගල ටවුමේ දෙක තුනක් තියෙනවා. මැල්සිරිපුර පැත්තට දෙකතුනක් තියෙනවා.

ඒතනින් ගියාම රත්නපුර ටවුමේ දෙකතුනක් තියෙනවා‍. ටවුම පාස් කලාම ඒකක් තියෙනවා. ගොඩකවෙලත් පහුකරලා මාදම්පේ හංදියත් පහුකරාම අලුතින් ඒකක් දාලා තියෙනවා. උඩවලවේ හංදියට මෙහායින් ඒකක් තියෙනවා.
බදුල්ලේ ඒකක්වත් නෑ. මේ පාර ගියාමත් බැලූවා බැලුවා නෑ. ඇල්ලෙනම් තියෙනවා.
මම බයිසිකලේ යතුර කැරකුවා.පණගැන්නුවා.ඉගිල්ලෙන ගමන්. මොකක්දෝ අමුතු ජරබර සද්දයක් ඒනවා. බයිසිකලේටත් දැන් වයසයි. අපිත් වාහන වගේ. වයසට යනකොට ලෙඩ ඒනවා.

වේයන්ගොඩින් කුඹල්ඔලුව පාරට. ඒ් කියන්නේ මීරිගම පාරට. වම් පත්තේ ගුරු පාරේ ඇතුලට. මඩ ගොඩ උඩ ගහපු බ්‍රේක් පාරට  බයිසිකලේ අතුල්ලගෙන ගිහිං ඒ් පරණ ගේ බිත්තිවල ගෑවි නොගෑවී නැවතුනා. රෝදත් හොඳටම පරණ වෙලා. අලුත් රෝද දෙකක් දාන්න වෙයි.

මම ඇතුලට ගියා‍. මේසයක් කොලපාට රෙද්දක් ඒලපු. ඒ්ක උඩ ලස්සන මල් පෝච්චියක්. වෙද හාමිනේ කෙනෙක්. වෙද නලාවක් මේසේ උඩ.ආය ඔය ඒක ඒක සිංහල බෙහෙත් ජාති දාපු ට්‍රේ ඒක්කුත් මේසේ උඩ තිබ්බා. මෘදු හිනාවක්.‍

“සර් මසාජ් ඒකක් ගන්නද?”
“ඔව්”
“අයිඩිං කාඩ්ඩෙක”

වෙද නෝනගේ ඉහට උඩිං බිත්තියේ ලයිට් වැල් දාපු බුදුහාමුදුරුවෝ.. ගණ දෙයියෝ..කතරගං දෙයියෝ.. කෙලවරක බාගෙට පත්තුවෙච්චි හඳුන්කූරු පොදියක්.

මස් කඩේ මුදලාලිත් උදේ බුදුන් වඳිනවා. ඔව් සෙන්ජේමිස් වත්තේ කසිප්පු මුදලාලිත් උදේම්ම දෙයියෝ වඳිනවා. මතකද මහාචාර්ය නන්දසේන රතනපාල මහත්තයගේ ශ්‍රී ලංකාවේ යාචකයෝ.. ශ්‍රී ලංකාවේ ගණිකාවෝ පර්යේෂණ ග්‍රන්ථ. ඒතකොට ඇත්තටම මේවගේ තැනකට යන්න වෙනවා. මම ආවෙත් ඒ්කට. ඒ්ත් මම මහාචාර්ය කෙනෙක් නෙවෙයිනේ.
“ඒතකොට උඹ මීට කලින් මෙහෙම තැන්වලට ගිහිල්ලා නැද්ද?”ඒ් මගේ හිත.
“ගිහිල්ලා තියෙනවා. උඹට මොකද? උඹ උඹේ පාඩුවේ හිටපං”

“සර් රුපියල් 1000යි.”
මම පර්ස් ඒක ඇරලා රුපියල් 1000 වෙදනෝනගේ අතේ තිබ්බා. අම්මගේ පෝන්නෙකට රුපියල් සීයක රීලෝඩ් ඒකක් දාන්න කියලා දැන් දවස් දෙක තුනක්. මට අමතක වුනා.

“මෙන්න සර් ඇල්බම් ඒක බලලා තෝරගන්න”

ඇල්බම්මෙකක් වුනාට ඒ්කේ තිබ්බේ පොටෝ හතරක් විතරයි. මම තේරුවේ ඒ් පොටෝ හතරෙන් හොඳම පොටෝ ඒක.
මම බයිසිකලේ තෝරන්න දිවුලපිටියේ බජාජ් බයිසිකල් සේල් ඒකට ගිහිං තෝරගත්තේ ඩිස්කවරි 135 බයික් ඒක. කීප දවසක් සේල් ඒකට ගිහිං මාව හුරු පුරුදු ඒකේ වැඩ කරන කෙල්ල මට හිනාවුනා.

“ඇයි?”
“නෑ හලෝ දවස් ගානක් ඇවිල්ලා බලලා බලලා ගන්න යන්නේ මෝඩ පාට බයික් ඒකක්. පල්සර් 135 ඒකක් ගන්ඩ. ඔයාට ගැලපෙන්නේ ඒ්ක.”

මම පල්සර් 135 ඒක අරං ගෙදර ආවා.

මම දැන් ඇල්බම් ඒක බලලා තේරුවෙත් ඩිස්කවරියක්ද මංදා.

“සර් රූම් නම්බර් ෆෝ”
මම කාමරේට පියනැඟුවා. අර ඇල්බම් ඒකේ කෙල්ල පුටුවක් උඩ ඉඳං හිටියා. මම ඒනවා දැකලා ඒ්කි නැගිට්ටා. අතේ තිබ්බ තුවායයි සබන් කෑල්ලයි මට දික්කරලා  නාන කාමරේ දිහාව ඇස්වලින් පෙන්නුවා.

“සර් වොෂ් ඒකක් දාන් තුවාය ඇඳන් ඒන්න.”

වතුර මලෙන් ආපු වතුර මාව සිහිල් කලා. බයික් ඒකේ ඒන්ජිම වැහි ජලයෙන් හීතල වෙනවා වගේ.
රාණි සබන් කැටේ පුසුඹ මගේ ඇඟ පුරා තැවරුණා. රාණි සුවඳට මට අපේ ආච්චිව මතක් වුනා.
බයිසිකලේ හෝදද්දි හෝදන්න අමාරුම ඇන්ජිමේ දාර ටික. තෙල් බැඳිලා දාර අස්සවල් පිරිසිදු කරන්න හරිම අමාරුයි.
මම තුවාය ඇඳන් ආවා.

“සර් මුණින් අතට නිදාගන්න. ටිකක් උඩට වෙලා. සර්ට ඔයිල් මසාජ් ඒකද  ඔ්නි. බේබි ක්‍රීම්ද?”
“ඔයිල් හොඳයි.”

ඇය මගේ පිට මතට කපුරු තෙල් මිශ්‍රිත තෙලක් වැක්කෙරුවාය. කපුරු මිශ්‍රිත සමන්මල් සුගන්ධයෙන් මුලු කාමරයම පිරී ගියේය.
ඇය මගේ පිට මැද දෑත් තබා සෙමින් පිරිමදිද්දී මුලු සියොළඟම හිරිවැටී යන්නාක් මෙන් දැණුනි.

බයිසිකල් සේල් ඒකෙන් ඒළියට ඒන්ජින් අංක සහ චැසි අංකවලින් සමන්විත මගේ අලුත් බයිසිකලය දමා මාර්ගයේ ගම්පහ දෙසට උරුහන්බාමින් පැදවූ දිනට පසු මෙතරම් ආශ්වාදයක් ලද පළමු දිනයයි.

“කාහේද?” ඇය වැඩෙහි නිමග්න අතරේ මම ඇසුවෙමි.
“තේරුණේ නෑ සර්...”
“ගම කොහෙද?”
“බිබිලේ සර්”
“බිබිලේ කොහෙද?”
“මැදගම සර්”
“වයස කීයද?”
“කීයක් විතර පේනවද සර්ට”
“25ක් විතර”
“මට 35යි සර්.. ඒ් වුනාට මට තමයි මෙතන බාලම පෙනුම තියෙන්නේ”
ඒ් කියන්නේ මම තෝරගෙන තියෙන්නේ ඩිස්කවරියක්.
“මීට කලින් මොකද කලේ”
“ගාමන්ටෙකක මැහුවා..”
“අයින් වුනේ?”
“මැස්ම වැරදුනා..”
“හරිගස්සනඩ බැරිවුනාද?”
“ඒ් කාලේ මේ වගේ බෙහෙත් තිබ්බේ නෑනේ. දැන්නම් පංති යන කෙල්ලන්ගේ බෑක් වලත් පොස්ටිනෝර් 2... ඒ් කාලේ ගමෙන් කොළඹ ඇවිත් බඩක් උස්සන් යන ඒක සාමාන්‍ය දෙයක්. ඒ්ත් ගමේ උන්ට ඒ්ක අවුරුදු ගානක කටගැස්මක්”
“කෝ දැන් ළමයා”
“ගමේ අම්මා ගාව. ඒයා දැන් ළමිස්සියෙක්. මේ අවුරුද්දේ ඒ් ලෙවල්. කෙල්ල කැම්පස් ගියාම මම මේ ජරා රස්සාව අත අරිනවා.”

ඇය මගේ පිට දිගේ කුඩා දැති රෝද වලින් සමන්විත මෙවලමක් ඒහා මෙහා යවමින් දෑතේ කරගැට බිඳින්නීය.

“මේවයේ හැම ගැහැණියක්ගේම කතාව පොදුයි. ඒ්වා ප්‍රබන්ධ කතාද දන්නෑ”
“මම සර්ට ප්‍රබන්ධයක් ගොතන්නේ සර්ගෙන් වැඩිපුර කඩා වවා ගන්නද සර්.. පිරිමි කැමති නෑ තව පිරිමියෙක් දොස් අහනවා දකින්න”
“තනි අතින් අප්පුඩි ගහන්න බෑනේ..”
“පොඩි කාලෙත් අපි සුරංගනා කතා ඇත්ත කියලා හිතාගෙන හිටියා. මමත් ජැක් වගේ බෝංචි ඇටයක් හිටවලා බලන් ඉඳලා තියෙනවා ඒ්කට නැඟලා ජීවිතේ ගොඩදාගන්න. ගෑණු අපි හැමදාම මෝඩයි. පිරිමි ගැට වලට අහුවෙනවා.”
“ඊට පස්සේ”
ඊට පස්සේ ළමයා අමිමා ගාව දාලා ඇවිත් මම මීගමුවේ මැඩම් කෙනෙක් ගාව හිටියා. ඒ්ක රහසිගත ගණිකා මඩමක්. ළිඳට වැටුනනම් ළිං කටින් ගොඩයන්න මං බැලුවේ.”
බයිසිකලේ පරණ වෙලා. යතුරු කටත් ලොකු වෙලා. දැන් යතුර හරියට වැටෙන්නෙත් නෑ. ඇයි දවසට කී පාරක් යතුර දානවද? විකුණලා අලුත් ඒකක් ගන්න ඔිනි.
“මෙතෙන්ට ආවේ?”
“ඒතන අමාරුයි.බීගත්ත ඒවුන් ඇවිත් දස වද ‌දෙන්නේ.සමහර දවසට හය හතක්. බැරි තැන යාලුවෙක් මෙතන සෙට් කරලා දුන්නේ? මෙතන කරදරයක් නෑ.”
ඈ දැන් තෙරපන්නේ මගේ කලවාය. ඇය ඒ් අතර මාගේ වෘෂණ කෝෂ යාන්තම් තෙරපන්නීය.
සෙල්ෆ් ස්ටාර්ට් වැඩ නෑ. කික් ඒක ගහද්දි අනන්තවත් පිටිපස්සේ පැඩල් ඒකේ කකුල වදිනවා. සෙල්ෆ්ස්ටාර්ට් හදාගන්න ඔ්නි.
“සර් අනික් පැත්ත හැරෙන්න චෙස්ට් ඒක තියෙන්නේ. අපිට තව විනාඩි පහලවයි තියෙන්නේ.. සර් හෑන්ඩ් ෂේක් ඒකක් ගන්නවද?”
“කීයද?”
“සර්  ගාන දන්නවා ඇති හෑන්ඩ් ෂේක් ඒකට දාහයි.ටච් කරනවානම් තව පන්සීයක් ඔ්නි.”
“ටච් කරනවා කියන්නේ මොකක්ද?”
“සර්ට පුලුවන් මගේ පපුව අතගාන්න.”
“ඒතනින් ඒහාට”
“ඒතනින් ඒහාට මොකුත් නෑ”
“සර් හෑන්ඩ් ෂේක් ඒකක් ගන්නවද?”
“හ්ම්”
“මම සර්ගේ පර්ස් ඒක ගේන්නම් සර් 1000ක් අරන් දෙන්න”
“ඇයි මම සල්ලි නොදී පැනලා යයි කියලා බයද?”
“ඔව් ගිනිපෙලෙල්ලෙන් බැටකාපු මිනිස්සු කණාමැදිරි ඒළියටත් බයයි. මගේ ජීවිතේ ආය මහන්න බැරි තරමට ඉරලා දැම්මේ පිරිමි. ඉතිං මම පිරිමි විශ්වාස කරන්නෑ.සර් මොකේද ආවේ?”
“බයික් ඒකේ”
ඇය මගේ මුදල් පසුමබිය ගෙනැවිත් මා අත තැබුවාය. මා ඉන් රුපියල් දහසක් ගෙන ඇයගේ සුරතේ තැබුවෙමි.
අම්මට යවන්ඩ තිබ්බ පන්දාහෙන් දෙදාහක්ම  ඉවරයි.
“මෙතෙන්ට වැඩිපුරම ඒන්නේ කවුද?”
“තටු කැඩිච්ච ලොම් හැලිච්ච ඇසුත් පේනනැති නාකි මිනිස්සු වැඩිපුරම ඒන්නේ. සර් ටවල් ඒක ගලවන්න..”

බයිසිකලය වේයන්ගොඩින් මගලේගොඩ පාරට හැරවූයෙමි. වලවල් තිබ්බත් ගම්පහට පාර ලඟයි.ට්‍රැෆික් ඒක්කුත් නෑ. බයික් ඒකට පෝක් ඔයිල් දාන්නත් බැරිවුනා. වලවල් වල බයික් ඒක වැටෙද්දි පෝක් බාර්  දෙක ඉහල පහල යනවා. පිස්ටන් ඒකක් වගේ. මම ගැස්සෙනවා. උඩ යනවා.මේ පාර කවදා හදලා ඉවරවෙයිද මංදා.. බයිසිකලේ නැවතුනා ඒක පාරම. පෙට්‍රල් ඔ්ෆ්ලෝ යනවා.

“හැමදාම මේක ලෙඩ... විකුණලා දානවා..”

“සර් ගෙදර යනවනම් වොෂ් ඒකක් දාගෙන යන්න. මසාජ් ඔයිල් සැරයි...”




Wednesday, June 12, 2019

ඡන්දේ - 02 කොටස

වෙසක්කෙකටත් ගමේ ගියා. කහ පැහැති සපු මල් පිපී සුවඳ විහිදුවමින් තිබිණ.
බල්බ් වැල්.. වෙසක් කූඩු.. ගමේ ඉහල පහල.. සීතල...
“බියර්රෙකක්කත් ගහන්ඩ නෑ බාර් වහලනේ..”
“මං ආසයි ගමේ ගිහිං එළවලුවක් වවාගෙන ඉන්න”
ගමේ ඉන්න උන්ගේ අවසන් කෙඳිරිය කොළඹ යෑම. කොළඹ ඉන්න උන්ගේ අවසන් කෙඳිරිය ගමේ යෑම.
බෝම්බ පිපුරුණේය. බෝම්බ පිපුරුමෙන් යූ.එම්.පී ආණ්ඩුව අනාත නාථ වෙලාය. “අවුරුදු විසි අටකින් ගත්ත ආණ්ඩුව කොරන් යන්න ඕකාට පින නෑ. එක්කෝ අර සජිත්ට හරි දීලා රනිලා තොලොංජි වෙලා යන්න ඕනි. තිබ්බත් වැඩක් තියෙන එකක්යැ. අපිට මොනාද කරේ. අම්මපල් මේ පාරනම් මගේ ඡන්දේ කටුගානවා.”
අම්මා මට ටැලිපෝං කෝල් එකක් ගත්ත වෙලාවක ආවේගය පිට කලේ එහෙමය.
හාලිඇල ටවුම දෙකට දෙබෑ කරමින් බදුලු ඔයේ අනුශාඛාවක් ටවුම මැද්දෙන් නිසොල්මනේ ගමන් කරයි. ඉස්සර ඔය පාලම ඉහත්තාවේ ලොකු හාල් මෝලක් තිබ්බා. දැන්නම් ඒක අභාවයට ගිහිල්ලා. බණ්ඩාරවෙල පාරේ මීටර් හත් අටසීයක් ගියාම කෝවිල. ඇටම්පිටිය පාරේ මීටර් හත් අටසීයක් ගියාම මුස්ලිම් පල්ලිය. බණ්ඩාරවෙල පාරේ නුග ගහ යටින් පැල්ලැහැට බැහැලා ඇවිදගෙන ගියාම හාලි ඇල්ල කෝච්චි ඉස්ටේසම.ඊගාවට උඩුවර.ඊගාවට දෙමෝදර. ඊගාවට ඇල්ල. ඊගාවට බණ්ඩාරවෙල. ඔය ටවුම බේසමක් වගේ. වටේ කඳු. මැද ටවුම. සීතල මැද්දේ මීදුමෙන් කඳු වසාගත්තාම හරිම මූසල පාටයි. කන්දෙගෙදර පාරනම් කොයි වෙලාවෙත් පාලු පාටයි. හැම වෙලේම සෙනඟ අඩු නැත්තේ සදන් අයියගේ සැලූන් එකෙයි ප්‍රියන්තයගේ බාර් එකෙයි තමයි. මොකා මොන බෝම්බ ගැහුවත් මෙහේ දෙමළ..සිංහල..මුස්ලිම් මිනිස්සු සමඟියෙන් සංතෝසෙන් ඉන්නවා. අවුලන්ඩ හැදුවට ඇවිලෙන්නේ නෑ.
“යෙපි සංතෝෂෙන් යින්නේ...දුක ශෝකය නේ දන්නේ අයියා මල්ලී වාගේ අයියා මල්ලී.. යෙක හෙලියේ බත් කන්නේ යෙක පැදුරේ බුදියන්නේ අයියා මල්ලී වාගේ අයියා මල්ලී....”
අපි ඉස්සර පුකට අව්ව වැටෙනකන් නිදාගන්න එක තමයි කරේ. සමහර දවස්වලට අම්මා ඇවිත් ඉස්කෝලෙ යන්න දෙතුන් පාර කතා කරත්
“ම්හු”
හතරවෙනි පාර සීතල වතුර ප්‍රහාරයක් බව දන්නා අපි දඩ බඩ ගාලා නැගිටිනවා.
“අම්මට හුඩු හතයි”
දඩ බඩ ගාලා ලිප්බොක්කට ගිහිං ගිනිපෙල්ලක් අරං චොරෝස් ගාලා වතුර එක්ක ඔබලා අඟුරු කැටේකුත් අරං සල්ලයිට් කෑල්ලත් උස්සන් ඇලට දුවනවා.
සීතල වතුර කටට ගත්තම දත කට පූට්ටු වෙලා යනවා දැනෙනවා. රෙදි හෝදන්ඩයි නාන්ඩයි දෙකටම සල්ලයිට් තමයි.
“මෘදු සබන් ඒ කියන්නේ බේබි සබන් වල තියෙන්නේ පොටෑසියම්. හමට අගුණ නෑ. රෙදි හෝදන සබන් ඒ කියන්නේ සල්ලයිට් වල තියෙන්නේ සෝඩියම්.”
“ඌරන්ට මොන සෞඛ්‍යයද මහත්තයෝ.”
ඔන්න දැන් පුක කැඩිච්ච කඩි වගේ අපි දුවනවා. නවතිනවා.. දුවනවා .. නවතිනවා.. ඉස්කෝලෙට කිලෝමීටර් එකයි කාලයි. A5 මාර්ගය. පේරාදෙණිය බදුල්ල චෙන්කල්අඩි හයිවේ. එක කිලෝමීටර් කණුවක් සොහොන ගාව. අනික පංසල ගාව. ඊට ටිකක් එහායින් ඉස්කෝලේ. කිලෝමීටර් එකයි කාලයි.
“පී.ටී..සිංහල..ඉංග්‍රිසි..ආගම..විද්‍යාව..ගණිතය..චිත්‍ර.. සමාජ අධ්‍යයනය”
“ඇයි ඉන්ටවල්”
“මෙවර මධුරිගේ පාසල් නිවාඩුවෙන් වැඩි කොටසක් ගෙවී ගියේ අලුත් අන්දමේ වැඩක් සඳහාය”
“ඉකෙයා බාල වියේ සිටම රාත්‍රී අහස දෙස බලන්නට පුරුදුව සිටියේය.”
“හතර රියන් සහ දෙරියන් එකම ගමේ යාලුවෝය. මේ දෙන්නා කලක පටන් බොහොම එකමුතුයි.”
“මීටර් සියය..නූල් කෑල්ල..සාර භූමි..”
“තිසර සරුයි අංජුලා ටීචයි යාලුයි”
“අංජුලා ටීච බැඳලනේ.මහත්තයා රට”
“ආදරේට එවුවා බාධාවක් නෙවෙයි”
වෙඩි වගේ විනාඩි දහයෙන් උදේ ඉස්කෝලේ ගිය අපි හවස එද්දි පැයක් විතර යනවා. නාකි බල්ලෝ කොළඹ ගියා වගේ.
පිට්ටනිය අයිනේ කොට්ටම්බා ගහට පොලු ගසා කොට්ටම්බා තලා කෑම. ඉස්කෝල කැලේ කැහැලියා..කුඩු මිරිස් කැඩීම..මිනී මහත්තයලගේ ගහෙන් හොරෙන් චෙරිස් කැඩීම. ඉස්කෝලේ අරින වෙලාවට මිනී මහත්තයා පොල්ලකුත් තියාගෙන චෙරිස් ගහ යට ඉන්නවා.පංසලට පැල්ලැහැ ගල් රැන්දේ මොර ගස්වල අතු කඩා ගෙඩි කෑම.. කැකුණ ගහේ ගෙඩි තලා මද කෑම.. වැඩිය කෑවොත් කලන්තේ වගේ.. පකඩෙ මාමලාගේ ගල්රැන්දේ කොක්කු ගෙඩි කැඩීම.. කැටේ ගෙදර වත්තේ තෙල් මොට්ටු කෑම.. බූටා ගෙඩි කෑම බූටා කොල කෑම..ඉස්කෝලේ මහත්තයලගේ පිහිල්ලට කට අල්ලා වතුර බීම.. අතේ සත පනහක් ඇතොත් බංටි ටොපි කා කොලය ඇදීම .. පේරවත්තේ වත්ත අයිනේ පේර ඇතොත් පේර කැඩීම.. පැණි තෝර කෑම.. ගෙදර ගිහිං බත් කෑම..
“උඹලගේ බඩේ එච්චර ඉඩ තියෙනවද? කොන්ක්‍රීට් ටිකක් කාලා යකඩ ඇණ ටිකක් ගිලලා වතුර බීපල්ලා.”
ගෙදරට යන්ඩ ඉස්සෙල්ලා අපි යන තව තැනක් තියෙනවා. ඒ විජේ අයියගේ මඩුව. ලී වැඩනම් ඉතිං විජේ අයියා තමයි. හයි රේට්. කොලිටි වර්ක්ස්. අපි ගෙදරට යන්න කලින් විජේ අයියගේ මඩුවට ගිහිං ලී කැපෙන .. යතු ගෑවෙන.. නියන් ..යතු මුවහත් කෙරෙන දිහා බලා හිඳීම සහ ඔය වුවමනාවක් නැතත් යතු රොඩු හරි ලී කුඩු ටිකක් හරි සාක්කුවේ ඔබාගෙන යන එක සිරිතක්. විජේ අයියා ප්‍රියන්තයගේ බාර් එකේ නිත්‍ය සාමාජිකයෙක්.
අපේ බංඩෙ බාප්පත් වඩුවෙක් තමයි. ඒත් එයා දන්නේ ටවල් රැක් හදන්ඩ විතරයි. ඇඳන් හැදුවොත් ඉතිං
“චිරිස්..බිරිස්..චිරිස්..බිරිස්..ජරස් ..බරස්..ජරස් ..බරස්..”
අලුත බැඳපු ජෝඩුවක් ඇඳක් හදවගෙන ගිහිං මල විජ්ජුම්බරයක් වුනා. ආය ඇඳ හදපු ගාස්තුව දෙන්ඩ වුනාද කොහෙද.. කොඳු නොකැඩී බේරිලා තියෙන්නේ අනූ නමයෙන්.. නිකං බාස්.. බංඩෙ බාස්..

“පේමදාස මහත්තයා එනවළු බදුල්ලට විසි නමය ... සුයං රැකියා ආධාරයි වියළි ආධාරයි බෙදනවා කියලයි ආරංචි. මං ඔහේගේ නමත් දැම්මා”
මාලු ඇන්ටි කඩිමුඩියේ ඇවිත් අම්මත්තෙක්ක කියෝනවා. මාලු ඇන්ටි තමයි අපේ ගමේ එසසච් ජාචික පස්සේ සම්බන්ධීකරණ නිලධාරී. චී ලංකා නිදහස් පස්සේ සම්බන්ධීකරණ නිලධාරී නෙවෙයි ඇමති වගේ ඉන්නේ නැම්බර් මාමා. ඔය නැම්බර් කියන්නේ ඉස්සර ගංසබා වල තිබ්බ ලොකු පට්ටමක්ලු. හරියට ප්‍රාදේශීය සභා මංත්‍රී කෙනෙක් වගේ. ඉතිං දැන් ගම්සබා නැතත් අදාල පට්ටම නැතත් නැම්බර් මාමා ඉන්නේ අඩි ගානක් උඩින්.පාරේ යන්නේ මෙන්න මෙහෙම. දන්නැද්ද ඉතිං මේ පැතිවල උන්ගේ සද්දෙයි පඩ ගඳයි විතරයිනේ. ඔය නෙලුදණ්ඩෙත් ඉන්නවා නැම්බර් කෙනෙක්. මිනිහට තියෙන්නේ කතා පවත්තන මේනියාවක්. මං හිතන්නේ නෙලුදණ්ඩෙ මරණ සමිතියේ ලොකු කාලයක් මොකක් හරි තනතුරක හිටියා. ඉතිං මිනිහා කරන්නේ එහේ විතරක් නෙවෙයි අහල ගම් හතකම මල ගෙවල් උනාම ගිහිල්ලා අනාරාධිතවම කතා පවත්තන එක. ඒවා හරි ආවේගශීලී කතා. හරියට දේශපාලන කතා වගේ. කතා කරන ගමන් හොරෙන් හොරෙන් වට පිට බලනවා. තමන්ගේ කතාවෙන් මිනිස්සු මුසපත් වෙලාද කියලා. කතා කරන ගමන් අර පේමදාස මහත්තයා වගේ කකුලේ ඇඟිලි වලින් ඉස්සෙනවා. කතාව ඉවරවෙලා බොහෝම උජාරුවෙන් සතුරු බල සේනා දිග්විජය කල කුමාරයෙක් වගේ තුවායත් කර වටේ ඔතාගෙන පැත්තකට වෙලා මිනිස්සු තමන් ගැන අවධානයෙන්ද කිය කිය හොරෙන් හොරෙන් බලනවා. මටනම් මිනිහගේ කතා නිකං පුස්සක් වගේ. ඒත් ගොඩාක් ගම්මුන්ට ඒ කතා මරු.
දැන් ගම්වල තැන තැන පොකට් මීටින් පවත්තන්න හෙන තරඟකාරිත්වයක් තියෙන්නේ.නිදහස් පස්සේ එවුන් එස්සච්ජාතික පස්සෙට වඩා මිනිස්සු තම තමන්ගේ මීටිමට ගේන්ඩ උස්සහ කරනවා. නිදහස් පස්සේ මීටින් නැම්බර් මාමලාගේ ගෙදරද එස්සච්ජාතික පස්සේ මීටින් මාලු ඇන්ටිලාගේ ගෙදරද පැවැත්තෙනවා. ඔය පොකට් මීටින් වලට වි..මු එනවා කියලා පණිවිඩ යැව්වත් එන්නේ වි..මුගේ මල්ලියි ර.මු රත්නායකයි වගේ ලපයි සිපයි තමයි. නැම්බර් මාමානම් පයින්ඩ යවන්නේ බණ්ඩාරනායක නෝනා එනවා වගේ. ඒත් එන්නේ ඔය කටුගහ රත්නායක වගේ ලපයි සිපයි. අපිත් ඉතිං ඡන්ද හිමිකමක් අහල හත් ගවුවක නැති වුනත් ඔය රැස්සීම් වලට යන්ඩ ඕනි. සෙනඟ පෙන්නන්ඩත් එපැයි.
“අයියට එන්ඩ වෙලාවක් නෑ. පේමදාස මහත්තයගෙ මීටින් ඒ නිසා මම ආවේ”
වි..මු ගේ මල්ලී අයියා ලියපු කතාව කියවනවා. අලියා ඉස්සරා කතිරෙ ගහලා ඔයාලගේ ආසනේ ර.මු මහත්තයගේ හය ඉස්සරහ කතිරෙ ගහලා අපේ අයියා ඒ කියන්නේ ඔයාලගේ දිස්ත්‍රික් නායක වි..මු. මහත්තයගේ අංක නමය ඉස්සරහත් කතිරයක් ගහන්ඩ.
එයිට පස්සෙ ර.මු. රත්නායක කතා කරනවා. පිලිගැනීමේ කතාව පාලි සර්ගෙන්. ස්තුති කතාව පකඩෙ මාමා හරි ඡන්නා හරි කරනවා. මාලු ඇන්ටි ගානේ තේ පැන් සංග්‍රහය.  ආච්චිත් ඇවිත් මාරි බිස්කට්ටෙකක් කහට එකේ ඔබාගෙන කනවා. ආච්චිත් ආය කැපුවත් කොල. පකඩෙ මාමටයි ඡන්නාටයි පෝස්ටර් මිටි හතරකුයි තීන්ත බකට්ටෙක්කුයි පින්සලකුයි දීලා කීයක්දෝ සාක්කුවෙත් ඔබලා යනවා.
“ඕකුන්ගේ කාලේ චූටියෝ කන්ඩ තිබ්බෙ නෑ. අපි කෙහෙල් අලත් තම්බන් කෑවා. මිරිස් නැතුව හොදි කාපං. . .සීනි නැතුං තේ බීපං. . . කිව්වේ ඒ කාලේ. හැමතැනම හාල් පොලු. . මිරිස් පොලු. .හඳෙන් හාල් ගෙනල්ලා දෙනවා කියලා ආපු ගෑණි. .
ආච්චි මැතිණිට බනින්ඩ පටන්ගන්නේ ඔතනින්.
ඔය පේමදාස මහත්තයා ඉන්නවා නේද? පේමදාස මහත්තයට විරුද්ධව අපි එකෙක්කත් කට ඇරියොත් බලාගන්ඩ පුලුවන් අපේ අම්මයි ආච්චියි අපිට දෙස්ස කපන හැටි.
“තොපි මහ ගුණමකු ජාතියක්. බඩපොත්ත පිටට ඇලිලා ඉන්නකොට ඔය මිනිහා තමයි විලි වහගන්ඩ වස්තරෙත් දුන්නේ. නිල ඇඳුම් කියලා. ඔය මිනිහා තමයි කූපන් කාඩ්ඩෙක දුන්නෙත්. උඹලට ඉස්කෝලෙදි ඉස්කෝතු. . කිරි. . ඉස්කෝලෙ යනවට දවසට රුපියල් තුන ගානේ දුන්නෙත් ඔය මිනිහා තමයි. දැන් ජනසවිය දෙන්ඩත් යන ඔය මිනිහා දෙවියෙක්. තොපි කරාවො වගේනේ . කරාවෝ ගුණේ නෑ. ලබුමල සුවඳ නෑ.
ජනසවිය දෙන්ඩ ඉස්සල්ලා දත්ත රැස්කරන්න ග්‍රාමසේවක මහත්තයා ගෙයක් ගානේ එනවා කියලා ආරංචි වුනාම අම්මා හොඳ වේවැල් පුටුයි රේඩුවෙකයි ගේ ඇතුලේ කාමරේක හංගලා වේවැල් කැඩුණු පුටුවක් දෙකක් ඉස්සරහින් තියෙනවා. චිමිනි ලාම්පුවත් ගෙනල්ලා කැබිනට්ටෙක උඩ තියෙනවා.
“ගෘහ මූලිකයා?”
“නැතිවෙලා”
“පවුලේ ළමයි?”
“හතරයි”
“ලැයිට් තියෙනවද?”
“නෑ”
“රස්සාව?”
“කුලී වැඩ”
“මාසික ආදායම?”
“අනේ මහත්තයෝ එහෙම කියන්ඩ බෑ. වැස්සොත් වගේ වගක් නෑ”
“අටසීයක් දාමු”
“පන්සීයක් දාන්ඩ මහත්තයෝ”
ඡන්නලා පකඩෙ මාමලා වැඩ පටන් ඇරං. පාරවල් මැද අලි ඇඳලා වි..මු..මු කියලා ලියලා එවුන්ගේ අංක ගහලා. ගස් ගල් වල කොලපාට පෝස්ටර් අලවලා.
පහුවෙනිදට අනික් පැත්තේ එවුන් ඕවා විකෘති කරනව..මු ගේ නමේ රයන්නට ඉස්සරහා කොම්බු ඇඳලා. “රෙමු.
වි..මු ගෙ නමේ මුල් අකුරු දෙකට කලු තෙල් හලලා. “මූ”
“මූ කවුද මූ මොනාද කරන්නේ?”
ඡන්නලා පකඩෙ මාමලා පහුවෙනිදා ඇවිල්ලා මේ විකෘතිය කරපු උන් ගැන අපේ අම්මත්තෙක්ක කතා පවත්තනවා.
“අනුමානයක් නෑ ඕක මැම්බරයගේ වැඩක්. ඕකුන්ටත් එකක්වත් ගහන්ඩ දෙන්ඩ එපා. ඇයි යකෝ අපේ ආණ්ඩුවනේ”
“ලොකු හාන්දුරුවෝ මේ පාර මොකාටද දන්නෑ”

“දෙපැත්තටම. දෙපැත්තෙන්ම සල්ලි දුන්නොත් ලොකු හාන්දුරුවෝ මැද. කොයි පැත්තෙද කියලා හිතාගන්ඩ බෑ.
(තව කොටසක් ඇත)